Murgab wita nas deszczem. Klimat jest wyraźnie łagodniejszy. W zasadzie od razu wpadamy na kierowcę, którego poznaliśmy w Aliczur. Wiózł dwójkę turystów, ale teraz się z nimi rozstał...

Aliczur. Miejsce po środku niczego, na końcu świata i w dodatku najzimniejsze w Tadżykistanie... Dojechaliśmy tutaj powoli i w naszym stylu, czyli kierującą się do Chin ciężarówką.

Choć Korytarz Wachański okazał się autostopowo-pieszą bułką z masłem, jesteśmy pełni obaw jak pójdzie nam z właściwą Szosą Pamirską. Pamir Highway autostopem to inna para kaloszy...

Złapanie autostopa ze skrzyżowania przy Tuggoz do Namadgut zajmuje nam dłużej niż się spodziewaliśmy. Trafiamy na martwą godzinę i poza kilkoma samochodami z turystami nie przejeżdża nic.

Droga jest jak zwykle piękna. Zacienione fragmenty dają chwilową ulgę od palącego słońca, a pozdrawiające nas dzieciaki wzmacniającą banana, który gości na naszych twarzach od pierwszej chwili w Wachanie. 

Trudno rozmawia się o wojnie. Trudno uchwycić jej początek i koniec, trudno połapać się w przyczynach. Kto walczył z kim? O co? W Pamirze i Wachanie wojna zostawiła trwały ślad w mieszkańcach i mało kto chce o niej rozmawiać...

Kiedy ruszamy z Langar w kierunku Zong, powietrze jest tak rześkie, że szczękam zębami. Słońce nieśmiało wychyla się zza gór i wiem, że za godzinę, może dwie, zacznę ściągać się z siebie warstwy ubrania...

Kierowca zapisuje na brudnej szybkie absurdalną kwotę 800 somoni. Za tyle chce zawieźć nas do Langar. Na mojej twarzy maluje się serdeczny uśmiech, a kierowca momentalnie obniża cenę do 600.  U nas jest wrjemia - tłumaczę spokojnie - tolko djengi…

Kiedy zmęczeni ale szczęśliwi dojeżdżamy do miasteczka Chorog (stolica Pamiru) mamy siłę tylko na prysznic i chińską zupkę, po zjedzeniu której padamy jak wywłoki. Dwanaście godzin w samochodzie...